Urodziłam się w 2001 roku i od najmłodszych lat sięgałam po kredki i farby, często nie zważając na to, gdzie maluję. Od dziecka byłam kreatywną i wrażliwą duszą, lubiłam wymyślać historie i wyrażać siebie poprzez sztukę. Już jako dziecko uczęszczałam na różne zajęcia plastyczne, eksperymentując z farbami olejnymi, pastelami i kredkami.

W wieku dziesięciu lat miałam swoją pierwszą wystawę, gdzie pokazałam obrazy na jedwabiu – technikę, do której kiedyś chciałabym wrócić. Od tego czasu organizowałam kolejne wystawy, często połączone z aukcjami charytatywnymi, z których dochód trafiał do hospicjów dla dzieci – najpierw na Podkarpaciu, a później w Małopolsce.

W 2020 roku rozpoczęłam studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie oraz na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie ukończyłam historię sztuki. W latach 2022–2024 odbyłam wymianę Erasmus+ na Akademii Sztuk Pięknych we Florencji, podczas której zrealizowałam kilka wystaw indywidualnych we Florencji i Albendze.

Obecnie mieszkam i tworzę w Krakowie, rozwijając swoje techniki i szukając nowych sposobów wyrażania siebie.

Moja twórczość łączy w sobie wrażliwość, eksperyment i osobistą narrację, a każda praca jest dla mnie sposobem opowiedzenia własnej historii.

fot. Dagmara Borowska, instagram: @dagmaraborowska_fotografia 

"Są chwile, które zostają w nas na zawsze, choć nigdy nie wrócą w pełni."

Saudade to portugalskie słowo, którego nie da się dokładnie przetłumaczyć. Oznacza złożone uczucie tęsknoty, wykraczające poza jednoznaczne wspomnienie — nostalgię za czymś, co mogło nigdy nie istnieć w pełni, lub za chwilami, które minęły, a mimo to wciąż pozostają obecne.

W mojej twórczości staram się uchwycić niemożność pełnego powrotu do przeszłości, oddając tęsknotę za ulotnymi momentami, które choć zniknęły, nadal żyją w pamięci. To uczucie jest pełne smutku, niepokoju, ale też piękna — trwa w przestrzeni między zapomnieniem a wspomnieniem.

Każdy obraz, który tworzę, powstaje z myślą o tych subtelnych emocjach. Staram się zachować równowagę między tym, co minione, a tym, co wciąż obecne, pozwalając widzowi poczuć coś, czego słowa nie są w stanie w pełni oddać.